การพัฒนาธุรกิจแฟรนไชส์ที่เติบโตต่อเนื่องในแต่ละประเทศในเขตเอเชียหรือแถวประเทสแถบบ้านเรานั้นจะออกอาการคล้ายกันพอถึงช่วงหนึ่งในแต่ละขั้นตอนก็เปลี่ยนไปแบบเดียวกันและเท่าที่สังเกตต่างมีเหตุมีผลของตัวกระบวนการที่ขับเคลื่อนเปลี่ยนไปในตัวเองเสมอ และที่สำคัญก็แต่ละช่วงนั้นจะไม่ค่อยข้ามขั้นตอนกันสักเท่าไรเพียงแต่ว่าใครจะช้าจะเร็วในแต่ละขั้นตอนนั้นก็ว่ากันเป็นอีกเรื่องหนึ่ง
คำว่าการพัฒนาธุรกิจแฟรนไชส์ในที่นี้จะหมายถึง ภาพรวมของธุรกิจของผู้ประกอบการที่โดยทั่วไป
ไม่ว่าจะเป็นความสามารถในบริหารจัดการการสร้างธุรกิจให้เติบโตมีผลกำไรจริง รวมถึงความเข้าใจรูปแบบธุรกิจแฟรนไชส์ของทั้งนักลงทุนและผู้สร้างธุรกิจและสุดท้ายคือความพร้อมในการขยายสาขาในประเทศจนถึงก้าวกระโดดไปสู่ตลาดนานาชาติได้ ถ้ามองกันตามหลักแล้วจะเป็นการแบ่งระยะของการพัฒนาได้สักสี่ช่วง เริ่มจากช่วงแรกที่มีแต่การนำเข้าแฟรนไชส์ต่างประเทศ และพัฒนามาสู่ยุคต่อมาที่เริ่มมีการสร้างแฟรนไชส์ (National and Local –Hospitality) ร่วมกันในรูปแบบต่างๆหรือการพัฒนาในรูปของการซื้อแฟรนไชส์ในลักษณะมาสเตอร์ Master Franchise จนกระทั่งยุคที่สามเริ่มมีการพัฒนาแฟรนไชส์ในประเทศขึ้นมาเองเองได้บ้างโดยสัดส่วนแล้วอาจจะมีน้อยกว่าการนำเข้า และก็เข้าสู่ยุคสี่ที่แฟรนไชส์ในประเทศมีการพัฒนามากกว่าแฟรนไชส์ต่างประเทศเนื่องจากมีการพัฒนามาตรฐานธุรกิจในพื้นที่ได้ดีไม่น้อยไปกว่าธุรกิจนำเข้า และสุดท้ายจึงเริ่มมีการขยายตัวสู่ต่างประเทศของแฟรนไชส์ท้องถิ่นที่มีศักยภาพเรียกว่าเป็นยุคแฟรนไชส์ส่งออก (Export Local Franchise)
ธุรกิจแฟรนไชส์ในเขตเอเชียจะเริ่มจากมีนักธุรกิจสร้างสิ่งแปลกใหม่หาการนำเสนอสิ่งที่แตกต่างจากร้านค้าที่เคยมาโดยจะเป็นการนำเข้าธุรกิจมาจากต่างประเทศเสียก่อน(Foreign Franchisors) และด้วยเนื่องจากแนวคิดแฟรนไชส์นั้นต้นเรื่องมาจากอเมริกาเป็นหลัก ซึ่งธุรกิจที่นำเข้ามานั้นจะมีความพร้อมกระจายสาขาและก็มีการพัฒนาเป็นอย่างดีผู้ประกอบการระยะแรกที่นำเข้าแฟรนไชส์ในหลายประเทศก็กลายเป็นชาวต่างชาติที่มาอาศัยในประเทศนั้นๆเนื่องจากมีความคุ้นเคยและรู้จักสินค้ายี่ห้อดีอยู่แล้ว แน่นอนการสร้างตลาดให้กับสินค้าใหม่โดยมีต้นแบบจะว่ายากก็ยากที่ต้องเริ่มแนะนำสินค้าวัฒนธรรมใหม่ให้กับตลาดแต่ก็ยังดีที่มีต้นแบบให้ดู โดยทั่วไปการสร้างแฟรนไชส์ระยะแรกไม่ได้ประสบความสำเร็จเสมอไป บ้างก็ล้มเหลวเนื่องจากสินค้านั้นไม่เป็นที่รู้จักและตราสินค้าเองก็ยังใหม่เกินไปสำหรับคนในประเทศเรียกได้ว่า ไม่มีใครรู้จัก โดยเฉพาะโลกเมื่อยี่สิบปีก่อนต่างจากสมัยปัจจุบันราวกับฟ้าดินการสื่อสารเชื่อมโยงกันนั้นยังไม่มีโอกาสรวดเร็วยังทุกวันนี้ ตัวสินค้าที่เริ่มต้นเข้ามาก็มักจะเป็นของใช้ประจำวันหรือของกินแปลกๆการหาธุรกิจมารองรับการมาเยือนนักท่องเที่ยวจากต่างประเทศชาวศิวิไลซ์กัน ช่วงนี้จะเป็นแฟรนไชส์ จึงเน้นด้านอาหารและรวมถึงโรงแรม (Hospitality business –food and hotel) และธุรกิจแฟรนไชส์เริ่มต้นล้วนมาจากต่างประเทศทั้งสิ้น ค่าใช้จ่ายที่เกิดขึ้นนั้นไม่อยากจะคำนวณคงจะพอมองเห็นนะครับว่าไม่น้อยที่เดียว ราคาแฟรนไชส์นำเข้านั้นแต่ละอย่างอย่างน้อยๆก็ต้องมี เงินนับล้านขึ้นไปนี่เฉพาะสำหรับค่าธรรมเนียมเริ่มต้นยังไม่นับรวมการลงทุนอื่นๆ การนำเข้าแฟรนไชส์ของนักธุรกิจยุคนั้นมักจะมองในเรื่องของการสร้างสีสันเสริมธุรกิจเข้ามา จนกระทั่งเริ่มเห็นธุรกิจแฟรนไชส์เป็นธุรกิจเฉพาะที่สามารถสร้างเป็นธุรกิจเดี่ยวไม่จำเป็นต้องเป็นธุรกิจเสริมเท่านั้นเริ่มเกิดขึ้น การเรียนรู้ทำความเข้าใจดังกล่าวถือว่าเป็นขั้นตอนที่สำคัญ ความเข้าใจในระบบแฟรนไชส์กว่าจะถูกพัฒนาให้เห็นว่าธุรกิจง่ายๆนั้นสามารถสร้างให้เกิดเป็นสาขา และถ่ายทอดกันอย่างเป็นระบบได้ สิ่งนี้คือ หัวใจของการพัฒนาธุรกิจในระบบค้าปลีก
ในช่วงแรกการนำเข้าแฟรนไชส์ได้ถ่ายทอดเฉพาะเรื่องวิธีการทำธุรกิจของสาขา เข้าใจว่าถ้าเปิดร้านต้องทำอย่างไร การบริหารการตลาด และอื่นๆล้วนแต่เป็นการถ่ายทอดวิทยายุทธ์ในการทำร้านเท่านั้นคนในวงจรก็จะเข้าใจแต่เรื่อง สร้างธุรกิจที่เป็นร้านตามเขาให้ดีที่สุด แต่ไม่ได้เข้าใจว่าการสร้างธุรกิจให้กลายเป็นแฟรนไชส์นั้นเขาทำกันอย่างไร และทำไมต้องทำ
