แฟรนไชส์ในสิงคโปร์นั้นมีมาตั้งแต่ช่วงปี 1970 เริ่มจากธุรกิจด้านน้ำมันเป็นหลัก บริษัทอย่างเชลล์ Shell หรือ อย่างบริษัท เอสโซ่ Esso ก็เริ่มระบบแฟรนไชสมาก่อน รวมถึงบริษัทอย่างซิงเกอร์ Singer หรือร้านรองเท้าที่เราเรียกว่า บาจาของบริษัท Bata และตั้งแต่นั้นก็มีการพัฒนาต่อเนื่องช่วงปี 1980 ที่เศรษฐกิจสหรัฐมีการหดตัว แต่สำหรับธุรกิจแฟรนไชส์ของอเมริกันชนกับหาทางขยายตลาดได้เป็นอย่างดีและเป็นการเริ่มต้นที่ดีของการสร้างร้านในระบบแฟรนไชส์ของ KFC, McDonald’s, Pizza Hut, และรวมร้านสะดวกซื้อที่ชื่อ เซเว่น 7-eleven ด้วย เป็นการเตรียมบุกตลาดเอเชียด้านใต้จริงจังของยักษ์ใหญ่ค้าปลีกระบบแฟรนไชส์ และตั้งแต่นั้นจนถึงวันนี้มีบันทึกว่าแฟรนไชส์ในประเทศสิงคโปร์นั้นมีไม่น้อยกว่า 350 กิจการทั้งนี้การขยายธุรกิจสู่ผู้ประกอบการที่เป็นแฟรนไชส์ซีไม่น้อยกว่า 2,600 ราย และส่วนใหญ่จะเป็นพวกอาหารมีถึง 30% ในธุรกิจประเภท F&B มีประเภทค้าปลีกทั่วไป 20% สิงคโปร์นั้นพยายามผลักดันร้านค้าปลีกของประเทศตัวเองขึ้นมาโดยสร้างตรา ECON Minimart มาเป็นร้านสะดวกซื้อสายพันธ์สิงค์โปร์ โดยมีการเปิดรูปแบบให้ร้านค้าเล็กๆปรับตัวเข้าสู่ระบบและกลายเป็นร้าน อีคอน มินิมาร์ท ได้แถมมีเงินกู้สนับสนุนจากรัฐบาลด้วย เป็นกรณีศึกษาที่น่าสนใจของการปรับตัวให้ร้านขายของชำกลายมาเป็นร้านระบบสากลของสิงคโปร์
ระบบแฟรนไชส์ในสิงคโปร์นั้นก็ถือว่าได้รับการยอมรับและมีการขยายตัวปีหนึ่งๆไม่น้อยกว่า 20% ซึ่งถือว่าเป็นอัตราขยายตัวที่สูงมากถ้าเทียบกับการขยายตัวธุรกิจทั่วไปที่มีการเพิ่มขึ้นประมาณ 4-6% ในแต่ละปี
ร้านชื่อดังอย่างแมคโดนัลด์ McDonald ขยายสาขาได้ถึง 127 หรือร้านไก่ทอด KFC ก็มีสาขาถึง 70 แห่ง หรือแม้แต่เบอร์เกอร์คิง Burger King ก็มีร้าน 44 สาขาด้วยกันถ้าสังเกตก็จะเห็นได้ว่าร้านที่อยู่ในระบบสาขาที่เราเรียกว่า The chain store concepts แต่ละตรายี่ห้อก็จะมีสาขาเฉลี่ยประมาณ 20 สาขาเป็นธรรมดา จากข้อมูลสำนักงานสถิติของสิงคโปร์บอกว่า โดยเฉลี่ยแล้วแฟรนไชส์ซอร์ในสิงคโปร์นั้นจะมีแฟรนไชส์ซี 7 รายและมีร้านของตัวเอง corporate outlets 8 แห่ง ส่วนที่มีสาขาแฟรนไชส์ซีมากกว่า 10 มีสัดส่วนถึง 24% ของแฟรนไชส์ทั้งหมด และมีถึง 76% ของธุรกิจแฟรนไชส์สิงคโปร์ที่มีการขยายตัวหรือวางแผนไปต่างประเทศ
แม้ว่าแฟรนไชส์ในสิงคโปร์นั้นยังเป็นธุรกิจที่อายุยังไม่นานมากนัก แต่ก็มีกว่าสองในสามที่เรียกได้ว่าประสบความสำเร็จ มีเพียง 19% ที่ยังไม่แน่ใจว่าจะไปได้หรือเปล่าซึ่งกลุ่มนี้ส่วนใหญ่เปิดธุรกิจไม่เกินปีเท่านั้นเอง มองในภาพรวมแล้วการยอมรับนะระบบธุรกิจแฟรนไชส์ การขยายตัวที่เทียบกับประชากรแล้วสิงคโปร์ดูจะเป็นประเทศที่เห็นความก้าวหน้าระบบธุรกิจแบบนี้ได้ แต่ด้วยสาเหตุของการเป็นประเทศเล็ก การสร้างธุรกิจแฟรนไชส์ของตัวเองขึ้นมาแล้วให้มีขนาดธุรกิจใหญ่โตขึ้นมาในประเทศเพื่อรองรับการขยายตัวจึงอาจจะด้อยกว่าประเทศที่มีพื้นที่ใหญ่กว่า ตลาดมีกลุ่มลูกค้ารองรับมากกว่า ยิ่งถ้ามีสาขามากความเข้มแข็งการยอมรับในตราสินค้า รวมถึงระบบการควบคุมก็ย่อมจะดีกว่า ดังนั้นถ้าเป็นการขยายตัวของระบบแฟรนไชส์ประเทศอื่นเข้าไปก็จะเป็นการวางร้านค้าที่เป็นเสมือนร้านที่จะโฆษณาประชาสัมพันธ์ ตราและรูปแบบธุรกิจเสียมากกว่า สร้างร้านขึ้นมาไม่มากนักแล้วก็เตรียมกระจายตัวไปประเทศอื่น หลายธุรกิจที่มาจากประเทศใหญ่ก็มักจะใช้วิธีนี้ในการขยายธุรกิจเช่นกัน
เคยนั่งฟังร้านจากบ้านเราที่ขยายตัวไปในต่างประเทศอย่างแบลคแคนยอน ก็เริ่มต้นด้วยการออกตลาดเปิดตัวที่สิงคโปร์เหมือนกัน แล้วจากการติดต่อที่นั่นก็จะได้ความสัมพันธ์ต่อเนื่องกลายเป็นจุดกำเนิดให้สามารถขยายต่อเนื่องไปสู่ประเทศอย่างบรูไน พม่า เขมร หรือแม้ในตะวันออกกลางได้ไปด้วย ยังมีธุรกิจไทยอีกหลายท่านที่อาจจะไม่ได้เอ่ยนามที่วางแผนขยายโดยใช้สิงคโปร์เปิดตัว
การขยายสาขาเพิ่มธุรกิจไปสู่ต่างประเทศก็จะมีหลักการในตัวเองด้วยเหมือนกันคราวหน้ามาว่ากันถึงเรื่องนี้กันดีกว่า มาขยายผลดูสักหน่อยว่าหลักการและสิ่งต้องทำ ไม่ต้องทำมีอะไรบ้างครับ.
