ตัวอย่างของแฟรนไชส์ฟิลิปปินส์ที่เป็นตัวหลักในธุรกิจนั้นมีหลายตรายี่ห้อ แต่ผมคงจะไม่เล่าทั้งหมดเอาว่าคัดที่ดีที่สุดมาคุยกันดีกว่า ธุรกิจแฟรนไชส์ของเขานั้นถ้าถามถึงอายุของตัวสินค้าร้านค้านั้นจะเป็นธุรกิจเก่าแก่แล้วมาปัดฝุ่นทำเป็นแฟรนไชส์กันก็เยอะดังนั้นบางรายจึงมีอายุนานถึง 50 หรือ 70 ปีก็มีให้เห็นเป็นธรรมดา
คนฟิลิปปินส์ที่เป็นคนรุ่นใหม่ผ่านงานที่มีระบบแล้วเข้ามาพัฒนาธุรกิจของครอบครัวให้เป็นระบบแฟรนไชส์นั้นน่าสนใจมากและมีการเจริญเติบโตได้อย่างมั่นคง
เริ่มจากร้านแฮมเบอร์เกอร์เชื้อสายฟิลิปปินส์แท้ๆเลยชื่อจอลลี่บี เป็นแฟรนไชส์ตัวอย่างด้วยแนวทางการตกแต่งร้านทันสมัยเรียกได้ว่าดูดีไม่แพ้แมคโดนัลด์ แต่ละร้านค้าที่เปิดทำการเรียกได้ว่ามีการเตรียมการหาพื้นที่ทำเลได้ดีมากบางสาขาดีกว่าธุรกิจของคู่แข่งเสียด้วย ถ้าสังเกตให้ดีจะเห็นร้านจอลลี่บีก็จะเห็นร้านแมคด้วย จอลลี่บีพยายามประกบสาขาของแมคแบบหายใจรดต้นคอกันก็ว่าได้ นักการตลาดฟิลิปปินส์ให้ข้อสังเกตว่า จอลลี่บีนั้นวางกลยุทธ์ที่เรียกว่า ฉันใหญ่กว่า คือไม่ว่าแมคจะทำอะไร โฆษณาอย่างไง เปิดร้านตรงไหน ทำโปรโมชั่นอะไรก็ตาม จอลลี่บีจะทำติดๆและให้ดีกว่า ใหญ่กว่าเสมอ การที่ถือว่าตัวเองเป็นเจ้าถิ่นที่มีความตั้งใจเกินร้อยเลยทำให้จอลลี่บีเอาชนะแมคโดนัลด์ในฟิลิปปินส์ไปได้ นอกจากนั้นยังขยายตัวไปต่างประเทศด้วยทีมงานที่เข้มแข็ง ปัจจุบบันในฟิลิปปินส์จอยลี่บีมีสาขาไม่น้อยกว่าสามร้อยสาขา เท่ากับว่าจอลลี่บีกลายเป็นแฟรนไชส์ฟิลิปปินส์ระดับแนวหน้าได้อย่างสบายๆ
ธุรกิจแฟรนไชส์ของฟิลิปปินส์นั้นถ้าบอกว่ามี50-100 สาขานั้นเป็นเรื่องปกติของการขยายตัวและสาขาแต่ละสาขานั้นไม่ใช่นับจำนวนกันแบบร้านรถเข็นนะครับแต่เป็นร้านขนาดใหญ่ที่ลงทุนไม่น้อยกว่าสองสามล้านบาททีเดียว จึงถือว่าเป็นธุรกิจที่มีความมั่นคงและเติบโตจริงจังและด้วยระบบการขยายตัวลักษณะนี้ทำให้ร้านค้าธุรกิจขนาดกลางและเล็กเหล่านี้ได้เรียนรู้วิธีการบริหารงานอย่างเป็นระบบมีการช่วยเหลือกันพัฒนาซึ่งกันและกัน ในช่วงระยะเวลาที่ผ่านมาแม้ประเทศจะมีปัญหาด้านการเมืองมากมายแต่ระบบเศรษฐกิจขนาดเล็กก็ยังเกาะกลุ่มและช่วยตัวเองได้ไม่ล้มหายตายจากไปตามสภาพการณ์ ร้านที่ผมชื่นชมต่อมาก็คือร้านขนมเค้กโกลดี้ลอค Goldilocks ที่มีหลักการตลาดผสมผสานอย่างน่าทึ่งโกลดี้ลอคมีสาขามากกว่า 190 สาขาและแต่ละสาขาลงทุนเฉลี่ยประมาณ 4 ล้านบาทไทย เน้นในเรื่องของการสร้างของขวัญวันเกิดด้วยเค้กให้คนฟิลิปปินส์ เรียกได้ว่า ถ้าคนปินโนมีวันเกิดที่ใหนต้องมีโกลดี้ลอคไปด้วยเลยล่ะ ร้านนี้ดูไปแล้วแนวคิดก็เป็นแบบร้านเอสเอ็นพีบ้านเราแต่มีการขยายตัวด้วยระบบแฟรนไชส์และมีอัตราการเติบโตแบบก้าวกระโดดพร้อมขยายตัวไปในต่างประเทศได้อย่างมั่นคง
อีกร้านที่น่าสนใจคือ ร้านอาหารแมกซ์ เรสทัวรอง เป็นร้านที่เริ่มขยายตัวเข้าไปในตลาดสหรัฐบ้างแล้วมีให้เห็นกันแถวแคลิฟอร์เนียตอนนี้ก็ประมาณ สิบกว่าสาขา จริงๆแล้วร้านไม่มีอะไรมากเมนูหลักสูตรเด็ดเป็นไก่ย่างรสชาติที่คนฟิลิปปินส์คุ้นเคย ความคิดน่าทึ่งของร้านอาหารฟิลิปปินส์ในระบบแฟรนไชส์นั้นคือ การพัฒนาความเป็นสากลเข้ามาใส่ธุรกิจดั้งเดิมของตน อย่างร้านอาหารแบบร้าน Aristocat ที่มีอายุมาเป็นร้อยปีแล้วมาพัฒนาเป็นแฟรนไชส์มุ่งเน้นสร้างตลาดในประเทศ(จากรูปภาพ)และสร้างความพร้อมเพือกระจายออกต่างประเทศภายหลังก็คงคิดเหมือนๆกันกับบ้านเรา
สุดท้ายคือ ร้านเค้กน่ากินบรรยากาศดีที่ชื่อ เรดริบบอน และอีกหลายยี่ห้อที่คนในประเทศยอมรับและมีการเติบโตทางธุรกิจขยายสาขาได้อย่างรวดเร็วและมั่นคง ก็ต้องยอมรับว่าตราแฟรนไชส์ของฟิลิปปินส์เองไม่น้อยหน้าใครและวันนี้ได้กลายเป็นแนวทางที่มีผลกับการพัฒนาระบบค้าปลีกของประเทศของเขาได้อย่างชัดเจน ยิ่งศึกษาแฟรนไชส์บ้านเขาก็ทำให้เห็นความหวังของบ้านเรามากขึ้น แฟรนไชส์นั้นถ้าพัฒนากันอย่างเข้าใจคือเครื่องมือหลักของธุรกิจในการขยายกิจการ และเป็นเครื่องมือของประเทศโดยรวมในการพัฒนาการค้าร้านเล็กอย่างเป็นระบบ และเป็นเครื่องมือเชิงสังคมที่ช่วยพัฒนาความคิดและมาตรฐานชีวิตมากขึ้น.
