แฟรนไชส์ต่างประเทศในฟิลิปปินส์นั้น เปรียบเทียบกับ แฟรนไชส์ทั้งหมดที่มีอยู่เท่ากับสัดส่วนถึง 44% ของระบบเป็นจำนวนบริษัททั้งสิ้น 374ธุรกิจ สังเกตได้ว่าจำนวนแฟรนไชส์ต่างประเทศอย่างเดียวยังมากกว่าจำนวนแฟรนไชส์ของบ้านเราทั้งหมดรวมกันเสียอีก ร้านค้าแฟรนไชส์จากต่างประเทศได้รับการยอมรับจากคนฟิลิปปินส์ได้อย่างรวดเร็วเหมือนหิวกระหาย ร้านค้าประเภทจานด่วนมีมากมายเต็มไปหมด คนฟิลิปปินส์กินอาหารแบบเดียวกับคนอเมริกัน เคยมีการสำรวจวิธีการบริโภคของการใช้ชีวิตของผู้ใหญ่ชาวปินส์พบว่าในหนึ่งอาทิตย์นั้นจะต้องมีการใช้บริการร้านจานด่วนอย่างน้อยหนึ่งครั้งนั้นมีถึง 54% แสดงว่ากว่าครึ่งพึ่งร้านจานด่วน อย่างไงก็คงไม่ต้องหาความจริงจากการสำรวจเรื่องนี้ก็ได้เพราะจากตัวเลขนี้ เพราะคงเป็นเพียงแต่จะให้เห็นสิ่งที่เรียกว่า Life Style ของบ้านเขาเท่านั้น และก็คงเป็นสาเหตุหลักที่ทำให้ร้านแฟรนไชส์เติบโตกันด้วยความรวดเร็ว
ในขณะที่ร้านต่างประเทศเติบโตอย่างไม่หยุดยั้งตั้งแต่ปี 1996 จนถึงปี 2000 จำนวนธุรกิจแฟรนไชส์ต่างประเทศนั้นมากกว่าธุรกิจในประเทศโดยตลอด ลองคิดดูว่าธุรกิจแฟรนไชส์ที่มีมากกว่า 200 บริษัท คงโกยเงินออกนอกประเทศมากมาย นักธุรกิจฟิลิปปินส์นั้นเดินทางไปเรียนต่างประเทศบ้างหรือมีญาติพี่น้องต่างประเทศถ้าเห็นธุรกิจใดน่าลงทุนก็จะนำเข้ามาประเทศ และด้วยความคุ้นเคยภาษาที่ไม่แตกต่างทำให้เกิดความสำเร็จกับแฟรนไชส์ต่างชาติเกือบจะทันที มาช่วงปี 2000 เป็นต้นมานั่นแหละถึงจะเริ่มต้นของระบบแฟรนไชส์ในประเทศเข้มแข็งขึ้น
แนวคิดของรัฐเองก็มีความตั้งใจที่จะสร้างแฟรนไชส์ของฟิลิปปินส์ให้เข้มแข็งด้วย หน่วยงานที่เรียกว่า DTI department of Trade& industry เป็นหน่วยงานที่เกี่ยวข้องกับธุรกิจการค้าและอุตสาหกรรม ร่วมกับ สมาคมแฟรนไชส์และหอการค้าฟิลิปปินส์วางเป้าหมายที่จะสร้างแฟรนไชส์ของประเทศให้ได้ไม่น้อยกว่า 30 ตรารวมทั้งให้ขยายสาขาครอบคลุมทั่วประเทศไม่น้อยกว่า 1,500 จุดจำหน่าย ในโครงการนี้เริ่มจากการสร้างทีมงานผู้เชี่ยวชาญที่เข้ามาช่วยพัฒนาธุรกิจต่างๆให้เข้าสู่ระบบแฟรนไชส์โดยเฉพาะที่เรียกว่า ศูนย์บ่มเพาะธุรกิจแฟรนไชส์ Franchise Incubation Center นอกจากนั้นมีการให้เงินสินเชื่อเพื่อสำรองการชำระค่าสินค้า และรวมทั้งการให้วงเงินกู้กับผู้ลงทุนแฟรนไชส์ด้วย เรื่องนี้ดำเนินการโดยธนาคารด้านธุรกิจขนาดกลางและขนาดเล็กทีเป็นธนาคาร SMEs ของฟิลิปปินส์
การส่งเสริมระบบแฟรนไชส์นั้นมีการส่งเสริมทั้งทางตรงทางอ้อม การให้การส่งเสริมด้วยเกียรติเป็นที่รับรู้อย่างเช่น ในแต่ละปีจะมีการจัดงานมอบรางวัลให้กับนักธุรกิจแฟรนไชส์ ไม่ว่าจะเป็น รางวัลสำหรับแฟรนไชส์ที่ประสบความสำเร็จของปี Outstanding Filipino Franchise of the Year รางวัลสำหรับธุรกิจแฟรนไชส์ระหว่างประเทศ International Master Franchise of the Year ซึ่งเป็นรางวัลที่จัดให้สำหรับธุรกิจจากต่างประเทศด้วย ส่วนของแฟรนไชส์ในประเทศจะเป็นรางวัลที่เรียกว่า Most Promising Filipino Franchise of the Year ถือเป็นเกียรติสูงสุดของธุรกิจแฟรนไชส์ที่พัฒนาในประเทศและมีการเติบโตระบบการบริหารที่ดี นอกจากนั้นก็มีรางวัลประกอบอื่นๆอย่างเช่น รางวัลด้านการตลาดแฟรนไชส์ ที่เรียกว่า Franchise Marketing Campaign of the Year และรางวัลสำหรับแฟรนไชส์ซีดีเด่น ชื่อFranchisee of the Year
สุดท้ายคือเรื่องขององค์ความรู้ ความได้เปรียบทางภาษาทำให้ฟิลิปปินส์ มีการให้ความรู้ความเข้าใจในเรื่องระบบแฟรนไชส์ได้ทั่วถึงทั้งการศึกษาในระบบและนอกระบบที่เป็นวิชาการเฉพาะ การศึกษาด้านแฟรนไชส์มีทั้ง ระดับประกาศนียบัตรด้านค้าปลีกและแฟรนไชส์ Retail & Franchise Management จากมหาวิทยาลัยชั้นนำอย่างเช่น มหาวิทยาลัยเอเชียและแปซิฟิค University of Asia and the Pacific (UA & P) และ มหาวิทยาลัย เดลลาเซล Dela Salle University รวมทั้งโปรแกรมมินิเอ็มบีเอด้านแฟรนไชส์ ซึ่งก็เชิญผู้เชี่ยวชาญมาจากทั่วโลกมาให้ความรู้ด้วย ดังนั้นนักธุรกิจแฟรนไชส์ในแถบเอเชียจึงมีที่เรียนไปด้วยไม่ต้องถ่อสังขารไปเรียนถึงอเมริกาดินแดนแห่งแฟรนไชส์
การส่งเสริมธุรกิจด้านแฟรนไชส์ซึ่งเป็นแนวทางของการขยายธุรกิจที่มีนับร้อยปี แต่มาสร้างอิทธิพลกันจริงๆก็ซักช่วง 50 ปีให้หลัง แต่ครั้งนี้ต่างก็ยอมรับกันแล้วว่า คงไม่มีธุรกิจอะไรที่จะสามารถสร้างเครือข่ายและมูลค่าทางธุรกิจได้ดีเท่านี้ไปอีกแล้ว ถ้าคิดจะสร้างแฟรนไชส์ให้เติบโตจะต้องมีองค์ประกอบครบทุกๆด้าน ก้าวไปอย่างพร้อมๆกันทั้งภาครัฐเอกชน ร่วมกันสร้างทั้งความพร้อม ความเข้าใจ และความตั้งใจที่จะลงมือทำจริงจัง เป็นดั่งนั้นแล้วแฟรนไชส์จึงจะเติบโตได้เร็วดังใจหมาย แต่ถ้าไม่แล้วก็คงปล่อยให้เติบโตไปเรื่อยๆก็ได้ บางทีร้องเพลงเรื่อยๆมาเรียงๆก็ง่ายดี ....ไม่เหนื่อย..แค่อย่าเพิ่งเซ็งกันเสียก่อนก็แล้วกัน.
