ตรายี่ห้อแฟรนไชส์ของประเทศฟิลิปปินส์นั้นมีมากมายเฉพาะของคนพื้นที่มีถึง 476 ธุรกิจยังไม่ได้รวมของต่างประเทศที่มีมากกว่าสามร้อยตรา รวมแล้วแฟรนไชส์ที่สร้างตลาดอยู่ก็ไม่น้อยกว่า 800 ธุรกิจทั้งเล็กและใหญ่ เมื่อเป็นอย่างนี้ก็ทำให้ภาวการณ์แข่งขันตลาดก็สูงขึ้น ทุกธุรกิจต้องสร้างจุดเข้มแข็งของตัวเองสร้างทั้งระบบงาน การสร้างแบรนด์ตราสินค้า รวมทั้งทีมงานที่จะต้องสามารถช่วยเหลือแฟรนไชส์ซีได้จริง การแข่งขันนั้นว่าไปแล้วร้านค้าจากต่างประเทศนั้นถ้าแบรนด์ไม่ดังจริงก็มีโอกาสเกิดขึ้นในตลาดฟิลิปปินส์ได้ยากเนื่องจากธุรกิจแฟรนไชส์ของฟิลิปปินส์ที่เป็นเจ้าบ้านเองนั้นก็มีข้อได้เปรียบ เพราะถ้าหากแฟรนไชส์หัวนอกต้องมาสร้างตราแข่งกันจริงๆแฟรนไชส์ในพื้นที่ที่มีระบบการทำงานที่ดีอยู่แล้ว ความคุ้นเคยกับตลาดรวมทั้งการดูแลช่วยเหลือแฟรนไชส์ซีจะทำได้ง่ายกว่า สำคัญสุดงบประมาณการลงทุนสำหรับแฟรนไชส์พื้นที่นั้นราคาต่ำกว่าทำให้คนอยากเป็นแฟรนไชส์ซีสะดวกใจกว่านั่นเอง แฟรนไชส์ในประเทศนั้นถ้าทำให้ดีกับตลาดที่มีประชากรมากกว่า 80 ล้านคนพื้นที่ที่สามารถกระจายได้ตามลักษณะภูมิประเทศที่เป็นเกาะธุรกิจก็จะโตได้อย่างรวดเร็วและเกินคุ้มที่จะลงทุน
ร้านแฮมเบอร์เกอร์จอลลี่บี เป็นแฟรนไชส์ตัวอย่างที่ดี ด้วยแนวทางการตกแต่งได้ดูดีไม่แพ้แมคโดนัลด์ การหาพื้นที่ทำเลบางสาขาดีกว่า และพยายามประกบสาขาของแมคแบบหายใจรดต้นคอกันก็ว่าได้ นักการตลาดฟิลิปปินส์ให้ข้อสังเกตว่า จอลลี่บีนั้นวางกลยุทธ์ที่เรียกว่า ฉันใหญ่กว่า คือไม่ว่าแมคจะทำอะไร โฆษณาอย่างไง เปิดร้านตรงไหน ทำโปรโมชั่นอะไรก็ตาม จอลลี่บีจะทำติดๆและให้ดีกว่า ใหญ่กว่าเสมอ เป็นแบรนด์ Me Too ทีทำได้ดีกว่าสะใจคนดูมากกว่า เลยทำให้จอลลี่บีเอาชนะแมคโดนัลด์ไปได้ นอกจากนั้นยังขยายตัวไปต่างประเทศด้วยทีมงานที่เข้มแข็ง วันนี้จอลลี่บี กลายเป็นแฟรนไชส์ฟิลิปปินส์ระดับแนวหน้า ตามด้วย อีกมากมายหลายตรา อย่างเช่น โกลดี้ลอค หรือร้านอาหารแมกซ์ เรสทัวรอง ที่เน้นอาหารไสตล์แมกซิกันที่คนฟิลิปปินส์คุ้นเคย ร้านเค้กน่ากินบรรยากาศดีที่ชื่อ เรดริบบอน และอีกหลายยี่ห้อที่คนในประเทศยอมรับและมีการเติบโตทางธุรกิจขยายสาขาได้อย่างรวดเร็วและมั่นคง ก็ต้องยอมรับว่าตราแฟรนไชส์ของฟิลิปปินส์เองไม่น้อยหน้าใคร
นอกจากการเติบโตในประเทศแล้วยังกระจายตัวไปยังต่างประเทศได้อย่างดีด้วย ในเอเชียด้วยกันก็นับได้เป็นสิบประเทศ ทั่งจีน ญี่ปุ่น อินเดีย บรูไน สิงคโปร์ มาเลเซีย รวมทั้งไทยก็มีสาขาด้วย ตลาดมิดเดิลอีส ตะวันออกกลางก็เป็นเป้าหมายที่จะขยายตัวออกไปปัจจุบันก็มีการขยายสาขาไปบ้างแล้ว สังเกตได้ว่าแนวทางการออกต่างประเทศของแฟรนไชส์ฟิลิปปินส์ก็ยังเน้นในเอเชีย ตะวันออกกลางด้วย นักธุรกิจบ้านเขาพยายามที่จะเจาะตลาดอย่าง จีน อินเดียซึ่งมีประชากรหนาแน่น แม้กระทั่งตลาดเวียตนามก็พยายามที่จะเข้าไปเปิดดำเนินการ แฟรนไชส์ฟิลิปปินส์นั้นอาศัยระบบงานการบริหารที่ดีเป็นตัวนำ ความแตกต่างในสินค้าและวัฒนธรรมยังไม่เด่นชัด เป็นร้านที่ออกสไตล์อเมริกันมากกว่าที่จะเป็นตัวเอง ดังนั้นการขยายตัวไปในต่างประเทศจึงเน้นเป็นธุรกิจที่มีสินค้าบริการเทียบกับแฟรนไชส์กับอเมริกัน แต่มีราคาที่ถูกกว่าเท่านั้น ถึงจุดนี้ก็ยังทำให้คิดถึงแฟรนไชส์ไทยที่สามารถทำได้ดีกว่ามีจุดแข็งที่มากกว่า สำคัญก็คือใครจะเป็นผู้กล้าที่จะสร้างและพัฒนาก่อนกัน ตลาดในเอเชียข้ามไปถึงออสเตรเลีย นิวซีแลนด์ แคนาดา น่าจะเป็นตลาดที่เปิดโอกาสให้กับแฟรนไชส์ไทยได้ เรื่องของธุรกิจเป็นเรื่องที่คิดทันกันได้ แต่อยู่ที่เวลาลงมือทำนั่นแหละใครจะกล้า แล้วก็จะอึดกว่ากัน
ความคิดที่รัฐบาลมาเลเซียสนับสนุนแฟรนไชส์อย่างเต็มที่และทุ่มทุนสร้าง เฉพาะปี 48 ปีเดียวทุ่มเงินให้ภาคธุรกิจนี้ถึง 1,000 ล้านบาทก็เพราะเห็นโอกาสที่ยังมีในภาคพื้น การทำงานจริงจังของภาครัฐจะช่วยให้เอกชนเดินทางอย่างมั่นใจและไม่หลงทาง วันหน้าผมคงเอาเรื่องมาเลเซียมาเล่าให้ฟังกันบ้าง แต่ช่วงนี้คงคอยพบกับเรื่องฟิลิปปินส์ตอนสุดท้ายคราวหน้าครับ.
